Volapuk Travelog

What happened next?

2008-01-11T16:43:00.003+01:00

Well, the thing is... I didn't bother blogging about my trip anymore. Does that mean my trip sucked? No, it was actually pretty good and my Dutch companions were just lovely. But there were just plenty of other things to do, such as reading books, watching buddhist monks play petanque (how zen can you get, huh?), celebrating my birthday in Phnom Penh and a whole lot of doing nothing. Besides, internet is practically everywhere in Indochina but it's slow... and a travelog without pictures is like a pub with no beer.

Anyhow, if you're interested to know how my massage in Vietnam went, or where to find a karaoke bar with songs you actually know in Cambodia, just ask me... :-)

Massage Techniques of Indochina Comparative Test: Laos

2007-12-17T12:07:00.000+01:00

As an extension to the easygoing way of life on the slowboat, staying in Luang Prabang is not what you would call demanding nor stressful. A sleepy province town of 16,000 inhabitants breathes an air of tropical sleepiness mixed with some remnants of French colonial influence, which makes it a very uncomplicated place for Westerners. It is like a hotspot for hippies, but then without the hippies or their mellow take on life. Far out dude.

After seeing a few temples – I already suffer from temple overkill, and’ve seen more buddhas than toilet paper in this country, which is a worrying notion (don’t panic, I’ve got my own stash) – having a fresh fruitshake on a patio overlooking the Mekong, strolling the various marketplaces (coming up: a new series of ‘Tastes Good On The Bun’!), there is only one thing left to do: having a nice, one hour long massage in one of the many parlours in town.

Before I start describing my experimental findings for this comparative assessment, I may need to clarify a few things for the sake of good science: so-called massages with the proverbial ‘happy end’ are not included in this research. They have nothing to do with the ancient art of muscle kneading (that ain’t a muscle, you know), and although undeniably pleasant, it is a perverted crossbreed with the oldest profession in the world, which would discolor my scientific results in an unforgivable way.

Anyway, back to the massage. My two fellow researchers and I chose the 1 hour body massage and were appointed three matrasses on a dark teak platform (even the woodworks in the muckiest of places here is made from the finest homegrown teak) and given pyjama-like outfits. Three ladies greeted us shyly but friendly and got to work immediately. Despite being small with slender features, they managed to apply a surprising amount of pressure on every muscle in legs and feet. Our local guide had taught us that we could change the force of the manipulation by uttering the words ‘bao bao’ or ‘nak nak’. Unfortunately, I had forgotten which one meant ‘harder’ and which one ‘softer’ and I did not want to sacrifice the feeling in one of my legs by finding out.
While working on legs, back or arms, the three ladies engaged in softly spoken conversation in the wonderful, bubbling Lao language or local dialect (note to Belgian government idiots: this country has 46 minorities who all speak different languages. Please do not pretend that you’ve got a big puzzle to solve). We wondered what they were talking about and if they were talking about us, but since we were chatting away ourselves, they probably asked the same questions.
Time passed by like a coked out cheetah with its ass on fire. I got up on my feet feeling a bit wobbly, but everything was still in its place. I felt slightly tired in my limbs, but that was just the last acid leaving my muscles. One should know that a mattress is the Laotian idea of a good practical joke.
Legs were twisted, toes cracked, spine pummeled, arms battered... it was pretty tough, and even though it was not painful, I cannot say I thoroughly enjoyed every touch. It all went a bit too fast, it was like she needed to churn me within the hour and then sell me as butter on the evening market. Not quite like the way of life in Laos.
Altogether it was a fun experience and satisfying, but it did not make me step out on the streets reborn. An interesting benchmark for future experiences in Vietnam and Cambodia though (and I can disclose already that it gets even more interesting). So, tally-ho, on the bus for 3 days of travel, after which we reach the city of Hue in good ol' 'Nam.

”Ich Plane Etwas Geografisches”

2007-12-11T16:51:00.000+01:00

Making this two-day trip on a slowboat suddenly brought a great movie to mind. Fitzcarraldo by Werner Herzog also features a riverboat, tropical forest with steep hillsides, local tribes and crazy Europeans. All I need to make the analogy complete is a white suit, an opera sung by The Great Caruso and an urge to build an operahouse in the middle of nowhere.

I've Seen That Face Before

2007-12-10T22:39:00.000+01:00

You take a plane to Thailand. You take another plane to the north of the country. You drive for two hours until you reach the border. You cross that border, the Mekong river, in a small boat.

You take a tuktuk taxi until you reach the point where you embark on a slowboat. You spend nine hours on that boat, after which you reach a tiny village against the steep hillside bank, deep in the middle of the Indochina subcontinent.

And what is the first thing you see?

A day after this odd encounter, I am still puzzled. How does a plaster cast of Brussels’ most famous inhabitant end up in this tremendously beautiful but godforsaken place. Anyway, it made me feel welcome.

Airports of Bangkok, Unite!

2007-12-09T23:25:00.000+01:00

Arriving at Suvarnabhumi airport in Bangkok was not exactly what I had expected. In the concise travel information provided by Shoestring Travels – I should have known that name would come back at me sooner or later – there was one paragraph written in a rather panicky tone. It told me I had to pick up my luggage asap and move towards the exit, where a bus would be waiting for the whole group (which at this point was still a bunch of indistinguishable individuals that did not know each other) to drive to the other side of this vast city. There we would take a domestic flight to Chieng Rai, the start of our three week journey. Hurrying was of the utmost importance, even though there was a six hour layover between the flights.
I have always been a responsible, obedient young fellow, so I rushed off the plane, scooped up my backpack and trotted towards the exit. That exit revealed itself as a four-storey maze of exits to bus stops, taxi stands, tourist desks and foreign exchange bureaus. Lots of grinning people holding signs, but none of them mentioned Shoestring. At this point, a slight sensation of worry nestled behind my right ear. I scratched it away and while humming Theme from Rocky, I continued to look for a bunch of people that looked like fourteen Dutchmen that were looking for one Belgian dude. The closest I came were five Germans haggling with a local over a minibus fair. Uh oh.
An hour later, I called the telephone numbers of Shoestring’s travel agent. ‘We are closed on Sunday’. Rats. Meanwhile, my backpack was getting heavier. I checked if there weren’t any little old Chinese ladies entangled in the straps. There weren’t. I did bring too many books however. I texted the Dutch emergency phone number: I did not want to wake anyone in the middle of the night for doing a booboo, at least not yet: it was clear I hadn’t paid enough attention during the trip. All the other ones had gathered and decided not to wait for me. As much as that was obvious.
After almost two hours, I decided to take a bus to Don Muang airport. Bloody Dutchmen. It this was their sense of humour, it could be a long three weeks. During the 50 minute bus trip, I thought of different ways to get rid of 14 Dutch people ànd make it look like an accident. One in the Mekong river. Another one trapped in an old Vietcong tunnel. One choking on some strange looking indigenous fruit. One arrested for smuggling contraband, the old opium trick. Yeah, that should work. With still plenty of time left, I arrived at Don Muang airport and put my luggage through a security check before dropping my luggage next to the check-in counter.
‘Oh but sir, you mistaken. This flight take off from Suvarnabhumi airport.’
– …What? Excuse me? No, no, this flight take off here.
(It damn well do or else I’ll release some of that deranged Belgian apeshit separatism on the limbs of the next one who says it don’t.)
The friendly lady convincingly pointed out to me that she was not mistaken. But there was nothing to panic, because superspeedy van could take me back to Suvarnabhumi in no time. Besides, I still had three hours and counting.
I decided to chill out, not have a cow and take ‘er easy in one big shrug. Slumped under my luggage, I went to seek the superspeedy van which turned out to be indeed superspeedy, racing back to my original point of entry in less than 40 minutes.
I got checked in and could not help but notice a slight sense of irony when thinking how the hell I was going to spend another two hours. If you ever end up in that situation, I have a tip for you: reading Douglas Adams is a splendid solution. Then again, reading Adams is always a splendid solution. There is hardly a better way to spend free time. I suppose lying in the sun on the deck of a slowboat on the mighty Mekong river drinking Laotian beer could top that. But not much else.

In fact, I am lying in the sun on that boat while I am writing this. But I’ll tell you about that tomorrow, when I arrive in Luang Prabang, a Unesco-protected village, about which I’ll enlighten you the day after when travelling to Vientiane, possibly the first time I’ll have an internet connection to actually get this story on-line. Which means it actually doesn’t make an awful lot of sense to write about past, present and future in the according tenses. But why am I telling you this? I have totally cocked up my chronology now. Probably it’s because I don’t give a rat’s ass, given the unmistakably mind-boggling fact that I am lying in the sun on a slowboat, gliding down the Mekong river in the direction of what all fifteen Lonely Planet guides on this boat describe as ‘the most laidback place on earth’. Bring it on.

Een koe.

2007-12-01T19:49:00.000+01:00

'Vrije tijd is de tijd die er over blijft
wanneer men zijn werk gedaan heeft
en waarmee men geen raad weet.'

Marten Toonder

Tastes Good On The Bun (3)

2006-12-23T09:31:00.000+01:00

Name: African earthworm (Afrikaanse aardworm, hyperiodrilus africanus)
Preferably: sliced and deep-fried
Tastes like: a big fat worm
Size: humbling
Spotted: in bamboo rainforest near Congo and Uganda

Tastes Good On The Bun (2)

2006-12-23T09:17:00.000+01:00

Name: Brown locust (bruine sprinkhaan, locustana pardalina)

Preferably: grilled, with some spicy dip

Tastes like: nuts

Size: 8 cm

Spotted: in the garden, sometimes everywhere

Tastes Good On The Bun (1)

2006-12-23T08:45:00.000+01:00

Name: Oleander Hawk-moth (oleanderpijlstaart, daphnis nerii)
Preferably: on toast
Tastes like: salmon and spinach samosa
Size: 12 cm
Spotted: on my newspaper on the terrace

Gorillaz

2006-12-21T17:53:00.000+01:00

Meet The Gorillas

2006-12-20T18:49:00.000+01:00

I woke up this morning in Kinigi, in the north of Rwanda, at the foot of five huge volcanoes. It is here that the dramatically dubbed 'Last of the Mountain Gorillas' live. I spent an hour in their company - in the beginning too close for comfort but as the hour progressed I got taken in by these magnificent creatures. No wonder they're on the verge of extinction: if you let three Germans and me that closeby without getting annoyed, any poacher with some knowledge about primate behaviorism will find it easy to kill one of these giants.
http://www.flickr.com/photos/21489461@N00

I used the video functionality of the Sony photocamera to shoot a couple of short clips of the gorillas in action: they had just eaten a big lunch of bamboo shoots, which gets them kind of high and very cheerful...

My Uganda Is Fantastic!

2006-12-18T17:38:00.000+01:00

If you are a pale, slightly asthmatic, high-cholesterol westerner – and chances are big that you are – then you will be used to smoothly meandering highways that will take you to your destination as fast as your wallet can take you. It’s not like that in Uganda. Driving in Uganda is swerving around giant potholes where elephants go to die and training your buttcheek muscles on ferocious series of speed bumps that come like rounds of automatic gunfire. On a downward slope I managed to push the old Landcruiser to about 120 kph, but otherwise, the landscape passes you by at an average 90 kph on the really good roads. On the bad roads, you get overtaken by toothless but even so smiling grannies carrying a towering stack of bamboo, bananas or fresh cowdung (because grandpa sneezed a hole in the living room wall).

Not that you would want to speed through this country. It is breathtakingly beautiful. We spent a night at the enchanting Lake Bunyonyi, which offers you ecotourism in its purest form. In between the touristy cottages with a majestic sight are the numerous local fishermen, emptying the lake while singing epic songs about the old Buganda kings. Others, mostly kids employed by a smart Indian fat fuck, took to the stonecutting business, creating circumstances for avalanches that promise to be very entertaining if you happen to be around. And do try the crayfish in garlic sauce. A stressless atmosphere, outstanding food, very hospitable personnel and close to the ever-smiling locals, who remain cheerful despite often miserable conditions.

Kampala is something different than what we have seen so far of East Africa. It is big, it is smelly, it is dirty (did I mention the cleanliness of Kigali? It could equal Singapore if they would only put soot filters in cars here). The traffic is so gridlocked that Mister Japanese Car Manufacturer Man has a picture of it on his desk. And if you think city pigeons are a pest, wait until a Kampala marabou – an ugly, bald type of stork standing over one meter tall with a wingspan of about two meters – takes a shit from a tree above you.

I escaped the big city the next day to go whitewater rafting near the source of the Nile. In a raft with a company of Belgian and New-Zealanders, we paddled 30 kilometers via some spectacular Grade Five rapids, escorted by very skilled rescuing canoers. I was tired and sunburnt by the end of the day, but it was well worth it. Good fun.

Toyotas in the Mist

2006-12-18T16:56:00.000+01:00

Mister Japanese Car Manufacturer Man has done a good job promoting his solid but affordable vehicles in this region of the world. Rich folk drive their Mercedes into the thousands of potholes everywhere, but the average local African drives a Toyota Corolla, risks his life in a Toyota Hi-Ace minibus or hitches a ride on the back of a Mitsubishi Fuso or Isuzu truck, while NGO expats feel safe in their white 4x4 Toyota Landcruisers. That’s the whole picture, no Fiat, no Audi, no Skoda, no Mazda, no Ford.

Somewhere here in the wildernis, a Toyota Corolla must have mated with a Toyota Carina… the result: a Toyota Corona. I have already been able to spot it on a couple of occassions. Nature is a wonderful thing. It will be only a matter of some tens of thousands of before its DNA will have mutated in such a way* that there will be a flock of colourful new species of the Toyota genus. Darwin at its best!

* T. Goldschmidt, F. Witte (1992). Explosive speciation and adaptive radiation of haplochromine cichlids from Lake Victoria: an illustration of the scientific value of a lost species flock. Mitt.Int. Verein.Limnol. 23:101-107. (db: a highly commendable literary approach to the same story is: Tijs Goldschmidt, Darwins Dreampond (The MIT Press, 1996))

Akagera, Rwanda, Life, The Universe and Everything

2006-12-11T07:33:00.000+01:00

Mijn kampeerervaring beperkt zich tot één week Schotland – samen te vatten als koude ravioli, regen en een lekke luchtmatras – en jaarlijks een paar dagen Rock Werchter – samen te vatten als warme spaghetti, regen en een lekke luchtmatras (de jaren dat we er met een mobilhome waren, scheen de zon).

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik me gisterennacht onder een ontzagwekkende sterrenhemel bevond bij een knetterend kampvuur op een heuveltop midden in een natuurreservaat aan de grens met Tanzania. Het was oergezellig, we smeerden muggenmelk tot diep in de nacht en probeerden de symfonie van dierengeluiden te overstemmen met sterke verhalen. Alleen vervelend dat het kreupelhout voor het vuur voorzien was van wel erg scherpe doornen, maar mijn gejammer hield het tuig onder de dieren wel op een veilige afstand.Het Akagera National Park is een uitgestrekte lap heuvelachtige savanne (wel veel vlakker dan het centrum en zuiden van Rwanda) rondom het Ihemameer. We stemden onze timing af op zonsondergang en zonsopgang om zodoende feeërieke plaatjes te schieten en op volle kracht te mijmeren. Tel daarbij dat kampvuur en dat sterrenfeest, en je hebt een hoop gemijmer bij elkaar.

Nadat we ons laatste blik gemijmer hadden opengetrokken, was het tijd om onze jeep eens goed uit te testen. We pikten onze gids – Charles voor de dames – op om kwart na zes in de ochtend en gingen op zoek naar de wilde dieren. Giraffen, zebra’s, impala’s, wrattenzwijnen, bavianen, nijlpaarden en vogels van alle merken lieten zich gewillig fotograferen. Maar het gepeupel dat de top van de voedselketen bezet, leeuw en aanverwanten, liet zich niet kijken. Enkel de machtige visarend keek minachtend op ons neer vanop zijn boomtop.

Het park is adembenemend, maar kan qua bevolking niet tippen aan het Hilton onder de natuurparken, het Kruger park in Zuid-Afrika. Daar hebben leeuwen, neushoorns en olifanten bij wijze van spreke gereserveerde parkeerplaatsen. Je kan er haast niet naast kijken. Het Akagera National Park moet het doen met een handvol leeuwen die wel iets beters te doen hebben dan dikke witte buitenlanders entertainen. En de olifanten die af en toe gespot worden, hebben in Tanzania gewoon de verkeerde afrit genomen. Nog een verschil: de wegen. Na zeven uur hobbelen op de achterbank van een 4x4 zijn mijn ingredienten goed gemengd en klaar om in de oven te gaan. Met een gewone sedan kom je hier niet eens binnen.

Wrang detail: Charles wijst plots op menselijke aanwezigheid in het park. Al jaren wordt een deel van het park ingenomen door vluchtelingen, die er hun heil zochten tijdens de angstaanjagende genocide die in 1994 door het land raasde. In het droogste deel van het park wonen mensen al twaalf jaar lang onder plastic zeilen omdat ze nog steeds geen weg terug weten. Ook in het zuiden van Rwanda, net over de grens in Tanzania, verblijven tienduizenden radeloze mensen in erbarmelijke omstandigheden. Iemand van het Rode Kruis vertelt dat Tanzania ze binnenkort prompt de grens zal overzetten, als politieke pasmunt voor steun aan Rwanda’s toetreding tot de Afrikaanse Unie. Dat die mensen niet weten waar ze naartoe moeten, weegt niet door in het debat.

Afgepeigerd rijden we terug naar Kigali, en geven Charles een lift. Charles is een Congolees die al zeven jaar de touwtjes aan elkaar probeert te knopen in Rwanda. Hij vertelt niet waarom hij Congo verlaten heeft, maar de vergeten provinciale conflicten die daar de afgelopen jaren miljoenen (sic) mensen het leven kostten en de daarmee gepaard gaande politieke, sociale en economische chaos zullen er waarschijnlijk iets mee te maken hebben. Charles vraagt me op de man af wat ik denk dat Rwanda nodig heeft om de ellende definitief achter te laten. Volgens hem – en ik kan dat bevestigen – is Rwanda een veilig land dat onder leiding van een harde hand (streng en af en toe rechtvaardig) zijn best doet om de helletocht van het begin van de jaren ’90 te verwerken. De man in de straat is vriendelijk en (te) beleefd tegenover Westerlingen, corruptie beperkt zich tot zakkenvullerij in de hogere kringen (wil het land waar dat niet gebeurt, nu opstaan?) en er zijn initiatieven om het onderwijs en de gezondheidszorg enig niveau te bezorgen. Anderzijds is er nog altijd alomtegenwoordige, sluimerende ongelijkheid (de namen van de etnische partijen zijn hier volledig taboe – en terecht want meer gebaseerd op de koloniale verdeel-en-heerspolitiek van België dan op etnologie).
Daarbij kan het kleine land zonder natuurlijke rijkdommen en weinig vruchtbare landbouwgrond in producerend vermogen onmogelijk concurreren met gigantische buurlanden. En de bevolkingsexplosie die nu volop aan de gang is (een huisgenoot loopt als student geneeskunde stage in een ziekenhuis en helpt aan de lopende band baby’s ter wereld brengen) zal ooit voor een probleem zorgen dat onmogelijk op een humane manier kan opgelost worden. O ja, en AIDS komt hier ook nogal voor. Als ik cynisch ben, kan ik stellen dat al die problemen elkaar eigenlijk opheffen.
Er blijven dus alleen maar positieve dingen over en maar goed ook, want optimisme was nu eenmaal het uitgangspunt van Charles en ik. Ik vertel hem dat ik me geen enkel voorbeeld voor de geest kan halen van een verscheurd land dat zich door andere naties laat zeggen hoe het zijn wederopbouw moet regelen. Een land moet zijn zaken zelf op orde brengen en zich terecht niet laten misleiden door valse vrienden uit Frankrijk, de Verenigde Staten of elders. Buitenlandse investeringen zijn iets anders, dat zou een volgende stap moeten zijn in combinatie met degelijk onderwijs, zodat de mensen die op termijn met een goede opleiding op de markt komen niet als gefrustreerde bananenplukkers moeten scharrelen voor een inkomen. Het klinkt nogal pretentieus en lullig, maar Rwanda wil graag het Zwitserland van Centraal-Afrika worden. Een kenniseconomie met een uitgebouwde industrie- en dienstensector. Daar valt meteen een heleboel op af te dingen, maar ik vertel Charles dat ik met mijn beperkte inzichten vrees dat het kleine, hobbelige land geen andere keus heeft. Eén primair element is er al: stabiliteit (Rwanda heeft nog nooit een oorlog uitgevochten met een buurland, alleen interne conflicten tekenen zijn geschiedenis). Aan al de rest is nog heel veel werk.
Wat wij als muzungu’s daarbij kunnen doen? Alvast niet wat een heleboel christelijke fundamentalistische hansworsten uit de VS komen uitrichten: met hulpgoederen zwaaien, over de bol aaien en in één beweging ook nog eens herkerstenen (het eerste shot van de Vlaamse paters en nonnen lijkt uitgewerkt) om dan binnen onafzienbare tijd weer op te hoepelen en de poort open te laten voor de politieke doctrine: Rwanda als uitvalsbasis voor de rijke ertsvelden in de wijde omtrek. Niet dat landen als België dat ideetje niet in het achterhoofd hebben, zo slim zijn we wel, maar het huidige ontwikkelingswerk concentreert zich tenminste op duurzaamheid: praktijkopleidingen, onderwijs, onderzoek naar verbeterde landbouwtechnieken, enzovoort. Een paar dagen geleden bezochten we een kliniek voor oogheelkunde in Kabgayi, waar de Vlaamse oogarts Stefan De Smedt de fundamenten heeft gelegd voor een succesvolle, landelijke behandeling van de vele oogkwalen die vele Rwandezen machteloos maakt: een geautomatiseerde administratie (benodigdheden: één pc met Access en een kaartenbak) en procedures voor consultaties, behandeling, hospitalisatie, medicatie en nazorg. En de uitvoering is haast volledig in handen van Rwandese medewerkers onder toeziend oog (ha!) van dr. De Smedt. Wat nog ontbreekt is infrastructuur, maar het minuscule deeltje van mijn belastingsgeld dat nu aan ontwikkelingssamenwerking wordt gespendeerd, is daar m.i. goed aan besteed.
Enfin, een lang verhaal om te zeggen dat ik mijn eerste week Rwanda achter de rug heb en dat het land nu al een diepe indruk heeft nagelaten. Als toerist of niet, in Rwanda is veel te zien en te horen. Je mag je ogen uitkijken (als je er tenminste tegen kan dat je zelf een bezienswaardigheid bent – kindjes komen voelen of ik echt ben) en niemand is te beroerd om na een schuchtere kennismaking zijn verhaal te vertellen. Morgen vertrekken we naar Uganda en daar kennenwe voorlopig niemand met een internetverbinding, dus misschien blijft het even stil. Muramukeho!

Butare and Nyungwe

2006-12-07T17:27:00.000+01:00

Left Kigali today after five days of some nice laziness. We are renting a humongous Toyota Landcruiser 4x4, which will take us to all parts of Rwanda and some of Uganda as well.
After a nice drive through the countryside (hills, hills, hills...) we arrived in Butare, where Niels, another friendly Flemish dude, resides and who was so nice to give us a place to stay for the night.

After a quick hello we drove on to Nyungwe National Park, leaving the patchwork of little crop fields and moving into the stupefying beauty of the rainforest. We did not have all day but were able to spend an hour or two in the damp, hardly penetrable nature (but the tarmac road helps). We spotted a couple of timid monkey colonies and then headed back to Butare.

We shifted our plans a bit, which means that Gitarama is next on our list tomorrow. This weekend, we'll be happy campers in Akagera National Park and after that we're off to Uganda!

(btw: I've posted some more pictures on
http://www.flickr.com/photos/21489461@N00)

Wireless Schmireless

2006-12-05T19:22:00.000+01:00

Alhoewel mobiele telefonie hier sterk ingeburgerd is (vaste lijnen zijn eerder een zeldzaamheid omdat ze nooit gelegd of ooit vernield zijn), slaag ik er niet in om gemakkelijk on-line te geraken. Nochtans wordt gprs aan een schappelijke prijs aangeboden door de Afrikaanse telecomreuzen Terracom en MTN. Maar het probleem ligt daar niet. Draadloze technologie suckt! (ik mag dat nu zeggen, ik ben met vakantie) Althans, niet de technologie maar de implementatie (zo, alweer goedgemaakt). Mijn foon, een lelijk duur stuk blik uit een niet nader genoemd Scandinavisch land met tienduizend meren, is ernstig gekortwiekt in zijn draadloze capaciteiten. Dus denk ik er ernstig aan om hem in een telefoonwinkel om te ruilen voor een degelijk model dat wel wil functioneren als modem voor mijn laptop.

Als dat niet lukt, dan zal ik slechts sporadisch wat kunnen posten (ik zit hier nu op de laptop van onze gastheer te tokkelen). Morgen vertrekken we naar Akagera National Park om een nachtje te kamperen tussen de spinnen, slangen, wormen, rupsen, reuzenkevers en bosaapwolfhaaibeerolifantmuggen. Volgende week hopelijk wat rondtrekken in Uganda en daarna ook naar de oerbossen van Nyungwe Park. Drie weken is eigenlijk veel te kort...

Kigali Kafka

2006-12-05T18:58:00.000+01:00

When in Rome, do as the Romans do. So, in order to arrange a visa for Uganda, a pass to go and see the gorillas (Yes! On the 20th of December I will finally meet my brothers in canopy jungle, eyeball to eyeball) and some other formalities, I have to queue up in a number of offices.

To get around, I take the motorbike taxis. Brilliant idea, we should have that in Brussels too. For only a couple of hundred Rwandese francs, the two-wheeled cab takes me up and down the hills of Kigali. No better way to get to know town a bit better, and to experience the African pace of life… you better have patience here if you need a document or two :-) Well, I have got all the time in the world…

Pet Sounds

2006-12-05T18:53:00.000+01:00

Some people have a cat, or a rabbit, or a guinea pig. Remember Daktari? They had Clarence the lion. The people from the guesthouse have something else. They have a crane. His wings are clipped, but the tall bird does not seem to be inclined to leave the premises in any way. He is not too keen on people though. If one comes too close, one is met with a shrill squawk and a wary stare.

The story of the crane is a bit sad. The crane is gay. The fact that he is gay is not sad at all, after all, he is the Queen of Kigali. The fact is though, he is the only gay crane in town. Often has he made plans to go out into the bustling nightlife and find himself a handsome young mate, but he has never put those plans into practice. As the only gay in town, he is respected and he likes to keep it that way. Nevertheless, if you know of any gay cranes in your neighbourhood, they can always write (include picture) to Queen Crane, Rue de Progrès, Kiyovu, Kigali, Rwanda.

Links van de evenaar

2006-12-05T18:30:00.000+01:00

Ik ben inmiddels al even in Rwanda en de overgang van het verkouden weer in het betonnen Brussel naar het weelderig tropisme van volle zon en zwoel onweer van Kigali is verteerd. Na een lange maar rustige vlucht, een passage bij de douane en een ritje in de jeep, arriveren we op zaterdagavond in onze gastverblijven. Ik ben nogal gestresseerd – door de duisternis kan ik het niet zien, maar ik merk toch dat ik me op een heel andere plek dan normaal bevind. Mijn bed is zo’n twintig centimeter te kort, maar het heeft een muskietennet en de matras martelt mijn rug niet: meer heb ik niet nodig, ik val redelijk snel in slaap.

Het ontwaken op zondag is apart. Ik word wakker en herinner me dat ik in een vreemd bed in een vreemd land op een vreemd continent lig. Ik kleed me aan en verlaat mijn gastenverblijf, dat op zo’n honderd meter van het huis van onze gastheer Sigurd ligt. Jammer genoeg draag ik op dat moment mijn fotocamera niet bij me, maar mijn eerste indrukken van Kigali in het zonlicht zijn verpletterend. Terwijl ik van het tuinpad afdaal (men moet het ‘Land van Duizend Heuvels’ heel letterlijk nemen) en de straat oploop, ontvouwt zich een vergezicht dat me letterlijk de adem ontneemt: de ongelijke weg van rode aarde die een paar honderd meter licht omhoog kronkelt, met voluptueuze begroeiing van bloemen en planten in de berm. Door de regen van de nacht ervoor hangt er nog wat lichte mist maar ik kan goed zien hoe vijf kinderen wat verderop vrolijk aan de straatkant aan het spelen zijn. National Geographic doet hard zijn best, maar het spel van het zonlicht door het overweldigende groen met het baksteenrood van de grond en de laatste veegjes laaghangende mist is visueel zo verbluffend dat het amper te documenteren valt. Een mooier welkom in Afrika kan ik me niet wensen.

Dan heb ik het nog niet gehad over de gastvrijheid van Khadija en haar man Sigurd. Als de eerste de beste verwende, spierwitte muzungu’s laten wij ons het ontbijt en het middagmaal voorzetten. Later op de dag toeren we door de uitgestrekte stad en zien we de Belgische ambassade, de residentie van president Kagame, het nationaal voetbalstadion, de nieuwe universiteit, het monument voor de tien vermoorde Belgische para’s op het binnenplein van de voormalige kazerne (met kogelgaten in de muren om de betekenis van het marmeren monument onomwonden te benadrukken), het hotel Mille Collines, een golfterrein, veel kerken (katholieken, methodisten, episcopalen, pinkstergemeenschap, you name it), enkele moskeëen, motorfietstaxi’s en overal mensen die even nieuwsgierig zijn als wij. We sluiten af met een matchke sjotten in de Cercle Sportif de Kigali en een diner in restaurant Cactus, dat een fabelachtig uitzicht biedt op Kigali’s straatverlichting op de tegenoverliggende heuvelflanken.

Countdown...

2006-11-30T23:41:00.000+01:00

In about 35 hours, the plane will take off for Kigali, Rwanda. For the next three weeks, the guesthouse of our host Sigurd will be the basecamp for me and my travelling companion Elke.
Let me be honest: I have no clue what it will be like... I do not pretend to be an experienced explorer that whistles a tune while hacking his way through impenetrable jungle, but I do crave a bit more adventure than watching an impala with an indigestion standing by the road and photographing it to death.
Life in Kigali will be different than anything I have known so far, so we'll see... I am curious to know about the standards of living and luxury, about the penetration rate of Western technology and capitalism and about the pace of life. I trace prejudiced assumptions in my thoughts about how Rwanda will be, but I brush them aside quickly. I'll walk into Kigali the way a goldfish starts his day: quite baffledd, not knowing what happened the day before, but eager to see how this day will be. Let me cut off the comparison with the goldfish here. Goldfish do not need to pack or buy malaria pills. I do.